2.11 Dopuszczalne spadki napięcia

(wg. komentarza do normy N-SEP-002 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych. Instalacje elektryczne w obiektach mieszkalnych.  Podstawy planowania).

      Odbiorniki energii elektrycznej pracują poprawnie przy zasilaniu ich napięciem o wartości zbliżonej do znamionowej. Wymagane jest niekiedy zastosowanie przewodów o przekroju żył większym niż wynika to z warunku obciążalności prądowej długotrwałej, aby odchylenia napięcia w poszczególnych fragmentach sieci i instalacji nie przekraczały wartości granicznych dopuszczalnych ustalonych przez odpowiednie normy przy założeniu, że występujące odchylenia napięcia powodowane spadkami napięć nie powinny wywoływać zakłóceń w pracy odbiorników.

      Zgodnie z pkt. 3.6.7 normy SEP-E-002 spadek napięcia w obwodach odbiorczych, od licznika energii elektrycznej do punktu przyłączenia odbiornika nie powinien przekraczać 3 %, przy czym równocześnie całkowity spadek napięcia od złącza instalacji elektrycznej do zacisków dowolnego odbiornika nie powinien przekraczać 4 %, a spadki napięcia w wewnętrznej linii zasilającej nie powinny przekraczać wartości podanych w tablicy 9.

Tablica 9. Graniczne dopuszczalne spadki napięcia w wewnętrznych

zasilających w budynkach mieszkalnych

      Obliczenia spadku napięcia należy dokonać dla prądu, wynikającego z obliczeniowej mocy szczytowej dla WLZ.

      Spadek napięcia wyrażony w % na dowolnym odcinku toru o długości l, wykonany przewodem o przekroju S i konduktywności materiału żyłγ jest określony zależnością:

• dla obwodów jednofazowych:

• dla obwodów trójfazowych:

gdzie: I_B – obliczeniowy prąd obciążenia, U_f – napięcie znamionowe fazowe, U_N– napięcie znamionowe międzyprzewodowe, cos φ – współczynnik mocy,  X ,R – reaktancja i rezystancja przewodu, wyrażone wzorami:

Przy czym: x’ – reaktancja jednostkowa przewodów w mΩ.

      W obliczeniach należy przyjmować długości l w metrach, przekroje przewodów S w mm², zaś konduktywność dla linii kablowych, 0,10 mΩ/m dla instalacji w rurkach oraz 0,25 – 0,30 mΩ/m dla linii napowietrznych niskiego napięcia.

      Jeżeli obliczenia spadku napięcia dotyczą linii (instalacji) do 1 kV, wykonanych kablami, przewodami wielożyłowymi lub jednożyłowymi ułożonych w rurkach, o przekroju żył nie większych niż 50 mm² Cu lub 70 mm² Al, pomija się wpływ reaktancji przewodów i spadek napięcia oblicza się z następujących zależności:

w których:

 P  - moc czynna przesyłana analizowanym odcinkiem instalacji, (W),

U_f  - napięcie znamionowe fazowe, (V),

U_N - napięcie znamionowe międzyprzewodowe, (V),

 S  - przekrój przewodu, (mm²⁾,

  l - długość linii, (m).

 γ- konduktywność materiału żył, (m/(Ω·mm²).